Shadowlight - hoe de trancereis gisteren was

Gesteund door de Spirit van Uil en de uilen en vossen rondom de Studio van Hans hebben we gisteravond contact gemaakt met de energie die verborgen ligt onder allerlei overtuigingen die we in de loop van ons leven hebben meegekregen en meegenomen. Mariëtta verzorgde de beroking en het aanroepen van de richtingen, en het trommelen tijdens de trancereis, en dit ging fantastisch!
Verder hebben we van tevoren onze aandacht gericht op de overtuigingen die verschillende aspecten van ieder in de schaduw plaatsen. Daarna zijn we al snel op reis gegaan, met Uil, naar een diep, donker bos in een maanloze nacht. Ieder van ons heeft van daaruit zijn of haar eigen reis gemaakt, en, zoals altijd, van alles beleefd. Ook zijn er weer entiteiten gekomen die aan mensen 'gesleuteld' hebben: bij één iemand is van alles uit het oor getrokken, en anderen hadden verschillende lichamelijke sensaties die overeenkwamen met wat ik gezien heb. Het waren dit keer vooral dierspirits, maar ook enkele engelen.
Na de trancereis hebben we met elkaar gedeeld wat we meegemaakt hadden. Veel mensen hadden lichamelijke sensaties gehad, waarbij delen van het lichaam pijn gingen doen, of 'doof' aanvoelden, waarna er stroming in kwam en de pijn en/of het dove gevoel verdween.
Dit duidt op het loslaten van belemmerende overtuigingen. Hierdoor wordt de lichamelijke spanning die je gebruikt om aan de overtuiging gehoor te kunnen geven bewust, en ga je die pijn voelen. Als je vervolgens bewust blijft, lost de spanning, die nu niet meer nodig is, op, en kan de pijn wegtrekken. Het is ook mogelijk dat je een tijdje na een dergelijke reis spierpijn krijgt, of 'dooie' delen van je lichaam gaat voelen. Dit is eigenlijk goed nieuws: het lichaam ruimt de laatste resten van een losgelaten beperkende overtuiging op. Welke overtuiging het was, is minder belangrijk dan dat je er weer één minder hebt, hoewel het ook goed kan gebeuren dat kort na de reis een aantal kwartjes vallen, en je helder krijgt hoe je ooit aan een beperkende overtuiging gekomen bent, en hoe deze in je leven gefunctioneerd heeft.
In mijn geval brachten de kwartjes me terug naar mijn vroege kindertijd, toen ik tot de conclusie kwam dat mensen die ik liefheb niets voor mij kunnen betekenen als het er op aankomt. Dus zal ik altijd mijn eigen boontjes en die van mijn geliefde(n) moeten doppen, omdat het anders niet gebeurt....
Sinds ik dit helder heb, en ook zie, hoor, ervaar en weet dat mijn huidige situatie echt anders is, ontspant mijn lichaam. Ik hoef niet meer de hele wereld op m'n nek te dragen, zoals Atlas. Ik mag ontspannen, om hulp vragen, en ik kan er op vertrouwen dat die hulp ook gegeven zal worden. Wat een verlichting, alleen door de schaduwen te ontmoeten en accepteren! Ik hoop dat bij anderen ook kwartjes mogen vallen.
Na het delen hebben we nog een oefening gedaan die ik de afgelopen week 'ontdekt' heb: een aantal keren herhalen van de mantra 'Ik heb mezelf lief - ik heb mijn pijnen/schaduwen lief - ik ben Liefde. En tot slot hebben we ons via het water in onze lichamen in liefde verbonden met elkaar, met de wateren om ons heen, met wateren en mensen die we liefhebben, en uiteindelijk met het water van de Stille Oceaan, dat zoveel liefde nodig heeft in deze spannende dagen nu de splijtstofstaven verwijderd worden uit de reactoren van Fukushima.
Het is een heel bijzondere ervaring om je zo sterk bewust te zijn van het element water in jezelf, en de vloeiïng die er voortdurend in je plaats vindt. En wanneer je je dan ook nog open stelt voor het element water in de lucht, en hoe je via die kracht met alles en iedereen verbonden bent en deel van elkaar uitmaakt, dan kun je niet anders dan overvloeien van liefde, en het vloeien van liefde naar jou in diepe overgave ontvangen.
Dit kun je ook zelf thuis doen: ervaar het element Water in jezelf totdat je je op een heel diep niveau bewust wordt van de stroming en vloeiïng in je hele lichaam. Voel vervolgens hoe de energie van Moeder Aarde via je voeten naar binnen komt en deze stroming ondersteunt en voedt, totdat je werkelijk helemaal straalt van waterenergie, van Liefde. Laat die Liefde je hele aura vullen, en zo verder tot waar jij maar stroomt. Verbind je onderweg met alle uitingen van het element Water die je maar tegenkomt, en stroom zo samen....
Uiteindelijk kwamen wij in verbinding met de wateren van de Stille Oceaan, met de waterwezens, ook die van de Diepzee - de Schaduwen van onze wereld - en stroomden we samen in Liefde. Hierna hebben we afgesloten en heeft iedereen wat kristalletjes meegenomen die ik ooit van mijn spirituele tante Sol heb gekregen in Glastonbury. Uiteraard waren de kristalletjes opgeladen met de liefdesenergie die we opgeroepen hadden! Een mooi einde van weer een zeer waardevolle bijeenkomst. Voor mij was het heel fijn om ook als deelnemer erbij te kunnen zijn, en me te kunnen laven aan de positiviteit en openheid die iedereen meebracht. Dank jullie allemaal daarvoor!

Op 13 december is de volgende trancereis, en op 21 december een Midwinterviering, maar daarover later. Groetjes, dikke kus enzo,

In liefde,
Maria

Trancereis in Harkstede vrijdag: hoe is het met jouw Schaduwen?

De Schaduw hoort bij je zoals het Licht bij je hoort. Juist in het felste licht heb je de scherpste schaduwen. Ze zijn, zoals alles, één.
Maar zo voelt het niet.
Het Licht voelt vaak prettig: warm, koesterend, openend, helder, lekker.
De andere kant, de Schaduw, voelt vaak onprettig: kil, afsluitend, onduidelijk, confronterend, niet lekker.
En het is niet meer dan menselijk om je af te wenden van wat niet prettig voelt, en te verlangen naar wat prettig voelt. Maar ja, de schaduwkant is er wel, en laat zich niet negeren.
Ik merk dat op dit moment in optima forma. Ik heb voortdurend lichamelijke pijn, vooral in m'n nek en hoofd. Daardoor ben ik moe, en wil ik slapen, maar ik rust niet uit van het slapen, en de pijn wordt ook niet minder. Totdat ik me realiseer dat het 'verdwijnen in de slaap' ook een manier is om mijn pijnen, mijn schaduwen, niet te aanvaarden: ik ga er bij weg. Er zijn andere manieren: pijnstillers, acupunctuur, fysiotherapie, en wat voor behandelingen er nog meer te bedenken zijn.
Maar een belangrijke kern van mijn probleem, het weggaan bij mijn schaduwen, wordt daardoor niet opgelost, integendeel.
Gisteren verging ik van de nek- en hoofdpijn. En niets hielp: slapen, nek bewegen, warmte, ontspannen... Ik zag een filmpje van Keisha Crowther mbt Fukushima, en hoe we nu, met onze liefde, kristallen, en ons besef dat wij zelf het grote 'Ik Ben' zelf zijn de radioactieve energie daar kunnen transformeren. Ik betrok dat op mezelf: kennelijk is er in mij op dit moment een energie die verstorend werkt en pijn veroorzaakt. Hoe zou het zijn om die energie lief te hebben, en mezelf eraan te herinneren dat ik het grote 'Ik Ben' ben? Ik begon het als een mantra tegen mezelf te zeggen: Ik heb mezelf lief, ik heb mijn pijn lief, ik ben liefde. En de kwaliteit van de pijn veranderde, de druk ging er vanaf. Het is nog niet helemaal weg, ik ben nog aan het onderzoeken wat het me te vertellen heeft. Maar het is me wel duidelijk: mijn Schaduwen zijn er bij gebaat om gezien, gehoord en liefgehad te worden. Wanneer ik mijn ideaalbeelden loslaat, en mezelf als geheel liefheb, kunnen mijn schaduwen zichzelf zijn, zonder via pijn of andere narigheid om aandacht te vragen.
Wel brengt dit voor mij een grote kwetsbaarheid met zich mee. Ik ben op dit moment supergevoelig: alles komt volledig binnen. Ik heb geen pantser. En dat is goed, dat is iets om mee te leren leven. Het doet minder pijn dan mijn genegeerde schaduwen! Ik dank het Groot Mysterie voor deze lessen, en dat ik ze door mag geven.

Aanstaande vrijdag zullen we via oefeningen, een trancereis en nog een paar oefeningen (enkele van) onze Schaduwen in ons bewustzijn brengen, en ons in Liefde ermee verbinden.
Start om 20.30 uur in de Studio van Hans aan de Bieleveldslaan 14 in Harkstede. Vanaf 20.15 uur staat de thee klaar. Vergeet je sloffen met goede zolen niet, en een tientje voor de kosten.

Het zal donker zijn, en we worden bijgestaan door Uil, opdat we ook in de duisternis verlichting mogen vinden.

Liefs, en tot vrijdag,
Maria

De Schaduw - trancereisavond Harkstede 22 november

Het wordt winter. Het wordt buiten kouder. Dingen worden minder gemakkelijk, je moet meer moeite doen  voor de gewone, dagelijkse gang van zaken. De geest wil naar binnen, naar het binnenvuur, en daar rusten en kracht opdoen.
Wat zijn de schaduwen in jouw binnenste? Wat is het, dat jouw leven minder gemakkelijk maakt, wat zijn jouw 'energievreters'?
Ik heb niet voldoende acht geslagen op mijn schaduwen. Daardoor ben ik nu lichamelijk uitgeput, en moet ik wel bijkomen, rusten bij het innerlijk vuur(tje, op dit moment). Het is niet moeilijk om mijn voortgaan zonder goed voor mezelf te zorgen aan de buitenwereld te wijten - die stelt immers altijd wel eisen. Ik moet dit, en dat, èn dat, want anders zus, en zus, en zo... en dan zit je met de gebakken peren. En het begint bij mijn eigen overtuiging dat ik in een situatie zit waar ik niet uit kan, die geen ruimte heeft. Dan onderzoek ik deze namelijk ook niet... Deze overtuiging is dus één van mijn schaduwen. Door die overtuiging in het licht te brengen, verliest de Schaduw haar macht over mij, en kan ik weer zinvol handelen: ik kan onderzoeken waar mogelijk ruimte te vinden is zodat ik wel kan doen wat nodig is, en ik hierbij gezond en actief kan blijven.

Deze trancereisavond geeft je de gelegenheid om je Schaduwen te zien en te ervaren, opdat ze hun onopgemerkte greep op jou zullen verliezen. Hierdoor heb je meer keuzevrijheid en handelingsvrijheid, en kun je dus beter voor jezelf zorgen. Niet verkeerd op een moment dat we de donkere periode ingaan, die wat meer energie kost dan de zomertijd.

We beginnen met een rookreiniging door Mariëtta, het aanroepen van de krachten van de windrichtingen en elementen, en een aantal voorbereidende oefeningen. Daarna ga je op reis op het geluid van de trommel, dit keer ook door Mariëtta bespeeld. Ja, ik zorg goed voor mezelf, en Mariëtta is hier aan toe op haar ontwikkelingspad, dus twee voor de prijs van één!

Uil zal deze avond onze gids zijn. Uil kan zien in het donker, beweegt bijna geruisloos, en weet zo door de sluiers van onbewustheid en verhulling heen te komen. Laat je meenemen op de stille, nachtelijke glijvlucht van Uil, en breng jouw schaduwen in het Licht, waar ze gehoord en gezien mogen worden. Daarin ligt heling. Daarin ligt een sleutel voor gezond en actief leven vanuit je kern.

We komen weer bij elkaar in de Studio van Hans aan de Bieleveldslaan 14 in Harkstede. De avond begint om 20.30 uur,en vanaf 20.15 ben je welkom voor een kop thee. Neem lekkere goede sloffen mee, want we moeten een klein stukje overbruggen van het huis naar de studio, en daarbij is het in de studio ook fijn voor je voeten, hoewel we met de geweldige houtkachel niet bang hoeven te zijn voor de kou! Bijdrage 10 Euro.

Wees welkom en liefs,

Maria

Krachtdierinitiatie

Het was een mooie, letterlijk en figuurlijk warme bijeenkomst met twee ervaren trancereizigers. En vandaag was het zo ver: de ontmoeting met hun Krachtdier!
De energie was pittig: wervelend, snel als een paard, 'anders dan anders', zo richting onderwereld. De krachten van de plaats zelf waren sterk aanwezig. Nu merkte ik ook wat een goede plek het is. De nabijheid van een bron - de Scharmerplas is een welmeer - oude bomen, veld en veel ruimte/lucht maakten het heel gemakkelijk om in te tunen op de energieën die we nodig hadden voor deze specifieke reis. Hierdoor konden de reizigers onderweg goed alert blijven en lieten ze zich niet van hun stuk brengen door het 'anders' zijn van de onderwereld.

Erg mooi vond ik de verslagen van de twee reizen. Zoals altijd wordt de zoeker op de proef gesteld: je Krachtdier wil wel weten of je hem of haar tussen andere dieren kunt vinden, of jij de verbinding ook voelt vanuit je ziel. En daar hebben ze altijd hun truukjes voor. Maar het is gelukt, en love was in the air! Wat weer een bijzondere ervaring als mensen iets van zichzelf (terug)vinden. Dat wordt een relatie voor het leven.

Met dank aan de plek en alle spirits die ons op ons pad geholpen hebben. HO.

Dood - anders dan u denkt.

Wat weer een bijzondere trancereis gisteravond. De volle maan straalde op ons neer, en daarom hebben we de beroking heerlijk buiten in het veld gedaan, met meteen maar een Tolteekse oefening om de maanenergie op te nemen erbij. Daarna binnen verder met een kort rondje kennismaking en het aanroepen van de windrichtingen, Moeder Aarde en het Groot Mysterie.
De oefeningen die volgden cirkelden allemaal rond de thema's verlies, afscheid en dood. En de laatste oefening, waarbij je eerst ging staan als een boom, daarna je blaadjes verloor en uiteindelijk zelf stierf en vermolmde was de voorbereiding op de trancereis.
Tijdens de trancereis waren er veel voorouderspirits aanwezig. Iedere reizger had er minstens twee bij zich uit de antieke tijd, die 'hun' nazaat goed begeleidden en verzorgden. Gisteravond kon ik er niets over zeggen, omdat ik er nog zo van onder de indruk was. Maar dat ze geholpen hebben werd wel duidelijk uit de ervaringen die mensen gehad hebben. Iedereen heeft het mysterie van de dood op zijn of haar manier mogen ervaren, net zoals in Oude Tijden de deelnemers aan de Eleusynische Mysterieën dat meemaakten. Niet-ingewijden toen viel het op dat het wel leek alsof de ingewijden niet meer bang waren voor de dood. Zelf spraken zij er niet over, omdat de ervaring wel te vertellen, maar niet over te dragen is.
Daarom is er ook geen afbeelding bij dit blog. Ik heb gekeken onder dood, death, la mort, der Tod, muerte, Hades en Hel, maar de beelden die ik daar tegenkom zijn heel erg stereotyp en doen de ervaringen van vrijdagavond volstrekt geen recht. Het is niet zoals op de plaatjes. Dood - anders dan u denkt.
Ik ben intens dankbaar en blij dat we dit hebben mogen meemaken. En ik verheug me nu al op de volgendke keer, op 22 november!

Loslaten - vrijgeven - (laten) sterven

De energie neemt toe, zo naar vrijdag. Het zal dan ook volle maan zijn. Tegelijkertijd zal er een maansverduistering plaatsvinden.... sterke invloeden, kracht om dingen heel duidelijk van binnen te voelen, en kracht om ze naar buiten te laten komen.

Sjamanistische dood. Sterven om verder te kunnen leven. Sterven als continu proces. Het sterven van anderen waarmee we verbonden zijn, en ons eigen sterven. We zijn voortdurend aan het sterven: ieder moment sterven er cellen in ons lichaam, sterven er herinneringen, sterven er plannen, dromen, contacten... om ruimte te maken voor nieuwe cellen, nieuwe ervaringen, nieuwe mogelijkheden, dromen en mensen. Onze overtuigingen maken het ene sterven zwaar en pijnlijk, en merken het andere sterven niet eens op.

Sterven als stilstaan in de tijd. Wanneer een sterven zo'n schok teweegbrengt dat voor je gevoel de wereld stilstaat (dat is natuurlijk niet zo, jij staat even stil, maar de wereld draait door), 'bevriest' je leven als het ware. De energie vertraagt, verdikt, en vervuilt. Je lymfesysteem raakt overbelast, en daarmee langzamerhand al je organen. Je raakt je zware energie niet kwijt, deze hoopt op, met allerlei narigheid tot gevolg. Ook je denken wordt modderig en pruttig, draaiend in kringetjes in plaats van stromend. Je raakt vol met 'bagger'.
Het is dus zaak om, ook bij heel erg schokkende sterfervaringen, de energie te laten stromen, niet in brak water terecht te komen. Dat is precies de functie van de sjamanistische dood: het sterven actief beleven, waardoor de energie die vastzit/vastzat weer kan gaan stromen, en jij verder kunt leven. De sapstroom op gang brengen.

Waar is jouw sapstroom vertraagd, verdikt of opgedroogd? Wat zijn de punten waarop jij bent stilgestaan in de tijd? Wat mag er bij jou sterven/opgeruimd worden, opdat je levensenergie weer vrijelijk door je heen kan werken?
We gaan er mee aan de slag aanstaande vrijdag tijdens de trancereisworkshop sjamanistische dood aan de Bieleveldslaan 14 in Harkstede. We beginnen om 20.30 uur, en vanaf 20.15 uur is de deur open. Neem lekker warme sloffen mee, want schoenen en jassen blijven in de hoofdwoning, en een tientje als bijdrage.

Tot dan!

Sjamanistische dood - Trancereis 18 oktober in Harkstede

Veel mensen focussen tegenwoordig als het over de dood gaat vooral op de positieve kanten ervan, de pijnloze kanten. "Er is geen dood, alleen verandering, transformatie". "Je ziel/geest sterft niet, alleen je lichaam houdt er mee op".
En dat is ook zo. Daarnaast staat dat veel mensen opzien tegen sterven. Het absolute sterven, als je lichaam er mee ophoudt. Maar ook het minder definitieve sterven. Bijvoorbeeld als je een partner verliest aan dood of scheiding. Dan sterft er een deel van jou, het deel dat levend verbonden was met die persoon. Of het 'sterven' van overtuigingen die je meedraagt.
Als de scheiding door jou niet gewild is, kan het heel moeilijk zijn om dat proces toch te laten gebeuren. Vergelijk het maar met het verschil tussen een boomblad dat in de zomer van de tak getrokken wordt, en het blad ernaast dat gewoon in de herfst door de boom vrijgegeven wordt, zodat beiden kunnen loslaten. Dat wat sterven moet, sterft, en dat wat mag voortleven, leeft voort.

In de boekenkast van mijn moeder staan veel gedichtenbundels, waaronder een aantal van Vasalis. En zo komt het dat ik het volgende gedicht voor het eerst gelezen heb toen ik 16 was, en net voor het eerst 'helemaal' misbruikt was door mijn vader. Het gedicht is me altijd bijgebleven. Het heeft me geholpen om in het reine te komen met het sterven dat ik toen ervoer.

Sotto voce

Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, 't geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.
Arm en beschaamd zo arm te zijn.

De wereld waarin ik meende te leven was definitief stukgescheurd, en ik had me maar te redden.

Ik had afscheid te nemen van beelden en verwachtingen die ik had. Van mezelf, van mijn vader en moeder, mijn broers. De wereld om me heen. De veiligheid die ik als kind en puber als vanzelfsprekend verwachtte, was een illusie. En dat deed pijn. Het afgesneden zijn van die illusie van veiligheid deed heel erg zeer. Het heeft heel lang geduurd voordat ik die illusie, dat verlangen, kon vrijgeven, kon laten gaan. En daarin lag de heling: mijn overtuigingen over veiligheid of onveiligheid waren veel minder belangrijk dan ik ze gemaakt had.
Uiteindelijk kon ik het blaadje loslaten, naar de grond laten dwarrelen en laten sterven. Ik bleef leven, sterker en vitaler dan ooit. Ik had laten sterven wat sterven moest: mijn stilstaan in de tijd, en mijn vasthouden aan overtuigingen die me niet hielpen. En dus hield ik mijn levenskracht bij mij, klaar voor de nieuwe lente en de zomer.

In de komende trancereis gaan we werken met het thema Dood. Je eigen dood, iedere keer weer, in dit leven. De dood van geliefden, en scheiding van geliefden. De dood van overtuigingen die je niet helpen. We zullen oefeningen doen om in het moment van sterven te zijn, en een trancereis maken naar de sjamanistische dood.
Herfst is een tijd van oogst. En die oogst bestaat mede uit het laten sterven wat sterven mag of moet.

We beginnen weer om 20.30 uur, aan de Bieleveldslaan 14 in Harkstede. Kosten 10 Euro. En neem lekkere warme sloffen mee! De schoenen moeten namelijk in het andere huis blijven.

Ik heet jullie alvast van harte welkom bij de heerlijke houtkachel,

Liefs,
Maria